کتاب داستان

رمان جای خالی سُلوچ از محمود دولت‌آبادی رمانی درباره‌ی زنان و به خصوص زنان ایرانی که به‌تنهایی عهده‌دار زندگی و مسئولیت‌های آن هستند، است. رمانی که درد و غم را به تصویر کشیده است. محمود دولت‌آبادی در مدت‌زمان سه سال حبس در زندان ساواک داستان جای خالی سلوچ را در ذهن پرورانده بود و پس از آزادی از زندان طی ۷۰ روز آن را به تحریر درآورد.

این رمان یک رمان رئالیستی است و دولت‌آبادی سعی کرده به‌خوبی روزگاری که بر زنی به نام مرگان و خانواده‌ی او پس از گم‌شدن شوهرش سلوچ می‌گذرد را ترسیم کند. ادبیات خاص و قلم منحصربه‌فرد دولت‌آبادی هم شاید در ابتدا مطالعه را کمی کند به‌پیش برد، اما زمانی که چشم و گوش با آن خو گرفت، اهمیت و شیرینی‌اش را نشان می‌دهد. توصیفات، انتخاب واژگان، ترکیب و جمله‌بندی، آرایه‌های زیبا و به‌جا از ویژگی‌های نثر دولت‌آبادی در این کتاب هستند. توصیفات و شخصیت‌پردازی‌های کتاب آن‌قدر قوی و پررنگ هستند که ناخودآگاه شما نیز خود را در میان داستان می‌بینید و گویی شما هم با آنها زندگی می‌کنید.

موضوع کتاب خداوندگار مگس‌ها با ترجمه جواد پیمان، سقوط هواپیمایی است که در یک حمله هوایی قرار می‌گیرد، و در جزیره‌ای متروک می‌افتد. از قضا از میان مسافران تعدادی پسر کودک و نوجوان نجات پیدا می‌کنند که برای ادامه حیات و نجات از آن جزیره چاره‌اندیشی می‌کنند و به فکر کارهایی از جمله روشن کردن آتش و شکار حیوانات می‌افتند، اما بعد از مدتی بینشان اختلاف درمی‌گیرد و به‌فکر… .

بیژن نسبتا خوش پوش و خوش اندام بود و معمولا در جمع آرام و ساکت ، شاید همان آرامش و سکوتش باعث موفقیتش بود.بیژن نیز مثل همه ما متوجه اختر بود و نگاه های عمیق او حکایت از علاقه و دلبستگی شدید وی میکرد…  بخشش یک ارزش و فعل پسندیده ای است که معمولاً در انسان های بزرگ بیشتر دیده می شود.

انسان هایی را که خود را باور کرده اند و به ارزش خود پی برده اند. بخشش یک عمل خلاقانه است و به این معنی نیست که اجازه دهیم هر کسی هر کاری که دلش خواست انجام دهد. در ضمن بسیاری از مردم می پندارند بخشیدن و گذشت کردن معادل ضعف و شکست است. یعنی اگر کسی را که باعث رنجش ما شده است ببخشیم، به معنای آن است که او احساس برنده شدن می کند. در حالی که گذشت کردن نیاز به شجاعت و توان بیشتری نسبت به نگه داشتن خشم و غضب دارد. بخشش فرایندی است که فرد را از همه احساسات منفی، در مورد شخصی که کار ناپسندی در حق او انجام داده است می رهاند…

عباس‌قلی آقا باکیخانف در ۲۱ ژوئن سال ۱۷۹۴ در خانواده ای ثروتمند در ده امیرجان باکو چشم به دنیا گشود. پدرش «محمد میرزا خان دوم» نمایندهٔ سلسلهٔ خانان باکو و مادرش خانم «سفیا» که به دین اسلام گراییده بود، اهل کشور گرجستان بود. عباس‌قلی تا ۸ سالگی در باکو بزرگ شد؛ و لیکن در سال ۱۸۰۲، پس از آنکه پدرش مبارزه بر سر رسیدن به قدرت را به پسر عمویش «حسین‌قلی خان» باخت، وادار شد با خانواده اش، به روستای امسار قوبا که، روزگاری فتحعلی شاه به او اهدا کرده بود، منتقل گردد.

عباس‌قلی آقا تا سال ۱۸۱۹ در این روستا به سر برده و به تحصیلات خود ادامه داد. آنجا به زبان‌های فارسی و عربی تسلط پیدا و آثار زیادی به این زبان‌ها مطالعه نمود. همزمان با یادگیری زبان‌های شرقی، در تلاش بود ادبیات، الهیات و فلسفه را نیز در سطح بالا یاد بگیرد.خلاقیت عباس‌قلی آقا باکیخانف از آثار ادبی و علمی رنگارنگی سرشار می‌باشد. از آثار ادبی اش می‌توان داستان‌های «ریاض القدس» و «مشکاة الانوار» و قصاید، غزلها، رباعیها، مثنویها، قصه های منظوم، حکایتها و غیره… را برشمرد.

مروری بر کتاب:
دوست مهربانم، می بینی که بعهد خویش وفا دارم و وقت من همه در راه کلاه و منگوله نمی گذرد و هر چه سرگرم
این چیزها باشم بازهم مجال خواهم داشت که به تو برسم.